Powszechnie w ginekologii używa się kriochirurgii. Kriochirurgia jest metodą stosującą precyzyjne zamrażanie tkanek za pomocą sond z odpowiednimi końcówkami. Zamrażanie dzięki temu jest możliwe w obrębie pochwy, tarczy szyjki macicy i okolic. Metodą tą leczy się zmiany brodawkowate, polipy, nadżerki oraz kłykciny. Leczenie jest bezbolesne i nie pozostawia skutków ubocznych w postaci blizn. Przede wszystkim, zabieg ten jest zabiegiem bezpiecznym. Strefa zamrożonej tkanki nie powiększa się, bo zamrożenie dotyczy tylko wybranej, chorobowo zmienionej części tkanki. Niskie temperatury, jakich używa się w kriochirurgii sięgają od minus 5 do minus 21 stopni Celsjusza.
W przypadku problemów ze skórą przed przystąpieniem do zabiegu kriochirurgii powinien wypowiedzieć slę lekarz dermatolog, który określi ewentualne przeciwwskazania dla zastosowania tej metody.

Zamrożenie tkanki prowadzi do jej martwicy na skutek niszczenia struktury komórkowej. Po wykonaniu zabiegu, w skutek niskiej temperatury w pierwszej dobie następują wodniste upławy, które mogą potrwać od kilku do kilkunastu dni. Po tym okresie, strefa martwych tkanek, oddzielona od zdrowych zostaje wydalona. Może w tym momencie dojść do lekkiego krwawienia, ponieważ na skutek wydalenia martwej tkanki zostaną odkryte naczynia krwionośne. W takiej sytuacji stosuje się środki farmaceutyczne, które przepisuje lekarz. Gojenie się rany wymaga ostrożności, także współżycie w okresie gojenia nie jest wskazane.

Co rok w Polsce rodzi się kilkanaście tysięcy chorych dzieci. Możliwość wykrycia wad płodu odpowiednio wcześnie i właściwego zareagowania jest nieocenioną pomocą dla matki dziecka. Badania prenatalne mogą wykryć różnego rodzaju wady płodu, na przykład wady genetyczne, pod których kątem takie badanie się przeprowadza.

Do najczęściej spotykanych wad należy zespół Downa. Tę jednostkę chorobową charakteryzuje opóźniony rozwój dziecka oraz zaburzenia rozwojowe wynikające z opóźnienia umysłowego. Z zespołem Downa rodzi się średnio jedno na 800 do tysiąca żywych dzieci.

Do innego rodzaju wad genetycznych zalicza się zespół Edwardsa. Ryzyko wystąpienia tego zespołu wzrasta wraz z wiekiem matki. Zespół Edwardsa jest zespołem wad wrodzonych, które pojawiają się w wyniku trisomii w obrębie chromosomu 18. Trzydzieści procent dzieci urodzonych z tym zespołem umiera w pierwszym miesiącu życia. Natomiast dziewięćdziesiąt pięć procent płodów z trisomią ulega poronieniu.

Innymi wadami są na przykład zespół Turnera, Dystrofia mięśni Duchenne’a, Mukowiscydoza, Fenyloketonuria, Hemofilia oraz Pląsawica Huntingtona. Problemy mogą być różne: albo jest to nosicielstwo wadliwego genu, albo brak jednego z dwóch chromosomów X we wszystkich komórkach organizmu lub danej jego części. Inne wady oscylują w obrębie uszkodzeń chromosomu, uwarunkowanego niedoboru enzymu, koniecznego dla powstawania określonych procesów lub innych zaburzeń.

Dorobek współczesnej ginekologii jest pokaźny. To stale ciągle rozwijająca się gałąź medycyny. Zakres kompetencji lekarza ginekologa jest jasno określony. Dotyczy profilaktyki i leczenia chorób kobiecych. Lekarz ginekolog jest przyjacielem kobiety, dlatego powinno się dokładać wszelkich starań, aby leczenie było właściwe a wizyty przebiegały w miłej, pełnej zaufania atmosferze.

Badanie ginekologiczne składa się z kilku elementów, takich jak wypytanie się pacjentki na co cierpi, na co chorowała i jakie ma objawy. Badaniu ginekologicznemu powinna poddawać się każda kobieta po 16 roku życia, regularnie, oraz te które prowadzą aktywne życie seksualne. Po rozmowie, wykonywane jest badanie piersi.

Młode Panie powinny wykonać także badanie usg sutka, a panie po 40 obowiązkowo powinny wykonywać mammografię. Kolejne elementy badania to badanie palpacyjne a także przy pomocy obu dłoni. Podczas badania oceniane są: macica, powłoki brzuszne a także przy użyciu wziernika oceniany jest stan szyjki macicy. Badanie ginekologiczne, prawidłowo wykonane nie powinno być bolesne.

Kolposkopia jest metodą precyzyjnego badania dolnej części narządu rodnego kobiety tzn. pochwy, sromu, części pochwowej szyjki macicy oraz ujścia zewnętrznego kanału szyjki. Nazwa pochodzi od greckich słów kolos – pochwa oraz skopia – obraz.
Badanie kolposkopowe może być wykonane podczas rutynowego badania ginekologicznego w gabinecie lekarskim. W celu jego wykonania konieczne jest wprowadzenie do pochwy wziernika o przeźroczystych ścianach. Najpierw lekarz obserwuje srom a następnie ścianki pochwy i powierzchnię szyjki macicy. Urządzenie pozwala na oględziny w odpowiednio jaskrawym świetle oraz kilkakrotnym powiększeniu, pozwalającym wykryć najmniejsze zmiany.
Obecnie możliwe jest zastosowanie wideokolposkopu, który emituje na ekranie monitora wyraźny, ostry i przejrzysty obraz badanej sfery. Lekarz wykonujący badanie ma możliwość prześledzić zachowanie obu nabłonków pokrywających szyjkę macicy – cylindrycznego i wielowarstwowego płaskiego – w dużym powiększeniu.
Istnieje również możliwość podłączeni kolposkopu do komputera, magnetowidu, drukarki i ocenę obrazu przy wykorzystaniu programów komputerowych i specjalistycznego oprogramowania oraz fotografii cyfrowej. Podłączony do internetu kolposkop może przesyłać obraz w celu konsultacji z innym lekarzem, posiadającym większe doświadczenie diagnostyczne. Obraz widoczny na monitorze może obserwować także badana pacjentka.

Szacuje się, że 25-40% kobiet mających problem z niepłodnością cierpi właśnie na niedrożność jajowodów. Najczęściej spowodowana jest ona kilkakrotnym zapaleniem przydatków, które powoduje zgrubienie ścian jajowodów, powstanie zrostów i zamknięcie ich światła.
Niedrożność jajowodów uniemożliwia przedostanie się komórki jajowej do macicy i nasienia do komórki jajowej co uniemożliwia zajście z ciążę. Może się tak zdarzyć, że plemniki przedostaną się przez zwężenie jajowodu i dojdzie do zapłodnienia, ale zapłodniona komórka zablokuje się w jajowodzie i tu zacznie się rozwijać. Ciąża jajowodowa nie ma szans na utrzymanie, a jej skutkiem może być pęknięcie jajowodu, jego nieodwracalne zniszczenie i krwotok wewnętrzny. W takim przypadku usuwa się ciążę wraz z jajowodem.
Najpopularniejszą metodą diagnozy przy podejrzeniu niedrożności jajowodów jest tzw. HSG (histerosalpingografia). Polega ona wprowadzeniu pod ciśnieniem kontrastu do jamy macicy i wykonanie 3-4 zdjęć RTG. Widać na nich dokładnie w którym kierunku przesuwał się kontrast oraz czy wlał się do jajowodów. Jeśli nie, można zdiagnozować ich niedrożność.
Leczenie w przypadku niedrożności jednego jajowodu polega na podawaniu leków wspomagających owulację w zdrowym jajowodzie. Kobietom z niedrożnością obustronną wykonuje się tzw. plastykę jajowodów i laparoskopię, usuwając zrosty i otwierając światło jajowodu. Te metody nie są jednak gwarancją sukcesu. Ostatecznie zostaje decyzja o zapłodnieniu metodą in vitro, czyli poza organizmem kobiety.

Torbiele to różnych rozmiarów pęcherzyki zbudowane ze zgrubiałej tkanki, albo wypełnione płynem lub krwią. Mogą się umiejscowić wewnątrz jajników, w ich ściance lub po zewnętrznej stronie. Ich rozmiar waha się od kilku milimetrów nawet do kilkunastu centymetrów, mogą występować pojedynczo lub może ich być kilka na jednym lub obu jajnikach.
Wyróżnia się ok. 40 rodzajów torbieli, ale najczęściej występujące to: czynnościowe (przetrwały pęcherzyk Graffa, który jest zupełnie niegroźny), endometrialne (tzw. czekoladowe, wypełnione gęstą, ciągnącą wydzieliną o zabarwieniu brunatnym lub czarnym), dermatoidalne (tzw. skórzaste, powstające z komórek rozrodczych, niezłośliwe), a także okołojajnikowe i jajowodowe powstające w wyniku stanów zapalnych. Większość torbieli to zmiany o charakterze łagodnym, które po pewnym czasie mogą się samoistnie wchłonąć, ale zalecane jest ich regularne monitorowanie. Innym rodzajem torbieli są zmiany złośliwe, które należy usunąć operacyjnie, aby zapobiec ich rozrastaniu się oraz przenoszeniu na inne narządy.
Najwcześniejszymi objawami torbieli są ból i uczucie rozpierania w dole brzucha, ból podczas stosunku, nieregularne miesiączki, plamienia i krwawienia międzymiesiączkowe, a także ból podczas oddawania moczu lub stolca. Istnienie torbieli niesie ze sobą ryzyko ich skręcenia lub pęknięcia, które objawia się nagłym pogorszeniem samopoczucia, silnym bólem w dole brzucha, nudnościami i wymiotami oraz omdleniami. Konieczne jest wtedy jak najszybsze usunięcie zmian przy pomocy laparoskopu lub operacyjnie.

Większość rodziców jest przekonana, że do wychowywania dzieci nie potrzeba żadnego specjalnego wykształcenia. Jednocześnie, chcąc przyswoić sobie jakąś nową umiejętność, uczęszczają na kursy i treningi – mało kto odważyłby się prowadzić samochód bez kursu na prawo jazdy

Mięśniaki to jedna z najpowszechniejszych chorób kobiecych, ponieważ stanowią one 95% łagodnych guzów narządów płciowych. Są to niezłośliwe nowotwory zbudowane z komórek mięśni gładkich, które nadmiernie się namnażając tworzą guz – mięśniak. Rzadko występują one pojedynczo, zazwyczaj jest ich kilka lub kilkanaście. Gdy jest ich bardzo dużo, macica traci swój fizjologiczny kształt i wielkość, taki stan lekarze nazywają macicą mięśniakowatą.
Na mięśniaki cierpi 20% kobiet po 35 roku życia 50% kobiet miesiączkujących po 50-tce, rzadziej występują u kobiet młodszych, a incydentalnie u tych przed okresem dojrzewania i po menopauzie. Przyczyny ich powstawania nie są do końca znane, ale wiadome jest, że sprzyjają im zaburzenia hormonalne, a konkretniej wysoki poziom estrogenów przy niskim poziomie progesteronu. Zaobserwowano również skłonność do dziedziczenia tej dolegliwości oraz częstsze występowanie u kobiet, które nie rodziły.
Diagnostyka mięśniaków ma najczęściej prosty i nieinwazyjny charakter, ponieważ w większości przypadków wystarczające jest zwykłe badanie ginekologiczne oraz USG endowaginalne.
Leczenie uwarunkowane jest następującymi czynnikami: wielkość i liczba guzów, ich umiejscowienie, szybkość wzrostu, nasilenie objawów, wiek pacjentki, to czy rodziła i czy planuje mieć jeszcze dzieci oraz jej wolę. Zastosować można terapię hormonalną polegającą na wprowadzeniu pacjentki w sztuczny stan menopauzy, usunięcie guza laparoskopowo lub przez laparotomię oraz usunięcie trzonu macicy wraz lub bez jajników i szyjki macicy.

Ryzyko to jest o 80 procent większe w przypadku dzieci których rodzice są alergikami. Wzrost liczby dzieci chorujących na astmę jest wprost proporcjonalny do wzrostu ilości urodzeń przez cesarskie cięcie. Układ odpornościowy noworodka jest zbyt pobudzony podczas cesarskiego cięcia a drogi oddechowe nie są przygotowano do życia poza organizmem matki.

Podczas porodu oganizm noworodka zostaje zasiedlony przez szereg bakterii chroniącymi go przed patogenami. Tym samym zapobiega to alergiom i pomaga trawić mleko matki. Być może mamy rodzące przez cesarskie cięcie ze względu na swój kaprys poinformowane o większym ryzyku zachorowania przez dziecko na astmę zdecydują się jednak na poród naturalny.

Endometrioza jest schorzeniem , które trudno jest jednoznacznie opisać i jeszcze trudniej zdiagnozować, jednak dotyczy ono coraz większej liczby dziewczynek i kobiet w wieku rozrodczym. Polega ona na obecności czynnych struktur błony wyścielającej macicę, poza jej jamą. Mogą być to drogi rodne (jajowody, jajniki), jelita, otrzewna a nawet płuca i mózg. Zmiany, czyli guzki lub torbiele mogą pojawić się również w miejscach blizn po operacjach i cesarskim cięciu. Aktualnie jedynym uznawanym badaniem umożliwiającym jednoznaczne zdiagnozowanie tego schorzenia jest laparoskopia i wykonanie biopsji z wycinka zmienionej chorobowo tkanki.
Najczęstszym objawem endometriozy są bóle w okolicy podbrzusza pojawiające się w okresie przedmiesiączkowym i podczas miesiączki. Trwają one kilka dni (nawet do tygodnia), początkowo nasilają się, a ustępują z końcem krwawienia. Innymi objawami są bóle podczas i po stosunku, bezpłodność, obfite krwawienia, bolesne owulacje, a także długotrwałe zmęczenie, bolesne wypróżnianie i bóle krzyża podczas miesiączki, biegunka, zaparcia lub inne dolegliwości jelitowe w tym czasie. W zaawansowanych stopniach endometriozy tworzą się twarde, włókniste zrosty, które powodują zniekształcenie oraz unieruchomienie narządów objętych chorobą.
Jeśli kobiecie chorującej na endometriozę uda się zajść w ciążę, jest duże prawdopodobieństwo, że objawy ustąpią całkowicie, a po porodzie dojdzie do samoistnego wyleczenia oraz martwicy i rozpadu ognisk chorobowych.
Endometriozę leczy się dwiema metodami: zachowawczą, która polega na podawaniu pacjentce hormonów najczęściej w formie tabletek antykoncepcyjnych, po to, aby zatrzymać miesiączkowanie. Jeśli leczenie jest nieskuteczne, pozostaje zabieg operacyjny, który przy mniejszych zmianach można wykonać laparoskopowo, dzięki czemu okres rekonwalescencji znacząco się skraca.