Badanie ginekologiczne składa się z kilku elementów, takich jak wypytanie się pacjentki na co cierpi, na co chorowała i jakie ma objawy. Badaniu ginekologicznemu powinna poddawać się każda kobieta po 16 roku życia, regularnie, oraz te które prowadzą aktywne życie seksualne. Po rozmowie, wykonywane jest badanie piersi.

Młode Panie powinny wykonać także badanie usg sutka, a panie po 40 obowiązkowo powinny wykonywać mammografię. Kolejne elementy badania to badanie palpacyjne a także przy pomocy obu dłoni. Podczas badania oceniane są: macica, powłoki brzuszne a także przy użyciu wziernika oceniany jest stan szyjki macicy. Badanie ginekologiczne, prawidłowo wykonane nie powinno być bolesne.

Do najczęściej spotykanych wad należy zespół Downa. Tę jednostkę chorobową charakteryzuje opóźniony rozwój dziecka oraz zaburzenia rozwojowe wynikające z opóźnienia umysłowego. Z zespołem Downa rodzi się średnio jedno na 800 do tysiąca żywych dzieci.

Do innego rodzaju wad genetycznych zalicza się zespół Edwardsa. Ryzyko wystąpienia tego zespołu wzrasta wraz z wiekiem matki. Zespół Edwardsa jest zespołem wad wrodzonych, które pojawiają się w wyniku trisomii w obrębie chromosomu 18. Trzydzieści procent dzieci urodzonych z tym zespołem umiera w pierwszym miesiącu życia. Natomiast dziewięćdziesiąt pięć procent płodów z trisomią ulega poronieniu.

Innymi wadami są na przykład zespół Turnera, Dystrofia mięśni Duchenne’a, Mukowiscydoza, Fenyloketonuria, Hemofilia oraz Pląsawica Huntingtona. Problemy mogą być różne: albo jest to nosicielstwo wadliwego genu, albo brak jednego z dwóch chromosomów X we wszystkich komórkach organizmu lub danej jego części. Inne wady oscylują w obrębie uszkodzeń chromosomu, uwarunkowanego niedoboru enzymu, koniecznego dla powstawania określonych procesów lub innych zaburzeń.

Zamrożenie tkanki prowadzi do jej martwicy na skutek niszczenia struktury komórkowej. Po wykonaniu zabiegu, w skutek niskiej temperatury w pierwszej dobie następują wodniste upławy, które mogą potrwać od kilku do kilkunastu dni. Po tym okresie, strefa martwych tkanek, oddzielona od zdrowych zostaje wydalona. Może w tym momencie dojść do lekkiego krwawienia, ponieważ na skutek wydalenia martwej tkanki zostaną odkryte naczynia krwionośne. W takiej sytuacji stosuje się środki farmaceutyczne, które przepisuje lekarz. Gojenie się rany wymaga ostrożności, także współżycie w okresie gojenia nie jest wskazane.

Infekcje wirusowe lub bakteryjne mogą stanowić przeszkodę do zajścia w ciąże. Opryszczka, wirus HIV lub zapalenie wątroby należą do takich chorób. Stany zapalne mogą prowadzić do niedrożności jajników, natomiast co do bakterii, ich istnienie może nie wykazywać na początku żadnych objawów. Mowa jest tu o bakteriach tj. chlamydia, rzeżączka czy kiła. Leczenie polega na przyjmowaniu specjalnych antybiotyków i może trwać długo. Inną sprawą jest endometrioza, czyli schorzenie powodujące, że pewne komórki występujące w błonie śluzowej zaczynają rozwijać się poza nią. Najczęściej rozwija się ona w jajnikach. Powoduje stany zapalne, powstawanie guzków i zbliznowaceń. Można ją leczyć środkami hormonalnymi. Kiedy występuje rozlegle, stosuje się leczenie operacyjne.

Niepłodność określa się jako chorobę społeczną. Wiele par ma z tym problem i jak pokazują statystyki, pośród osób w wieku rozrodczym odsetek wynosi 20 procent.

Zakażenie pochwy może powodować rzęsistek pochwowy, grzybicze zapalenie wywołane przez drożdżaki oraz bacterial vaginosis. To ostatnie wynika z zaburzenia równowagi bakteriologicznej w pochwie. Czynniki, które sprzyjają temu to młody wiek, częste zmiany partnerów, zaburzenia miesiączkowania i inne.

Badania wykonuje się u ginekologa. Lekarz rozpoznaje objawy za pomocą oceny wydzieliny pochwowej, odczynu pochwy, zapachu oraz obecności komórek jeżowych w preparacie mikroskopowym. Leczenie wymaga podawania doustnie i dopochwowo antybiotyków, które zwalczają bakterie beztlenowe, czyli główną przyczynę zakażenia.

Cytologię najlepiej wykonać do 10 dnia cyklu licząc od pierwszego dnia krwawienia. Na 3-4 dni przed planowaną wizytą u ginekologa nie należy stosować żadnych leków dopochwowych, środków antykoncepcyjnych oraz irygacji. Należy również przynajmniej 2 dni powstrzymać się od współżycia płciowego.

Pierwszą cytologię należy wykonać ok. 20 roku życia, a następnie w przypadku dobrego wyniku powtórzyć za 2 lata (NFZ refunduje cytologię co 3 lata). W przypadku niepokojących wyników lub objawów lekarz na pewno zaleci wykonanie badania wcześniej.

Wyniki cytologii:

I grupa – szyjka macicy jest całkowicie zdrowa,

II grupa – mówi o obecności niewielkiej ilości nieprawidłowych komórek w warstwach głębszych nabłonka lub o stanie zapalnym,

III grupa – oznacza, że wykryto tzw. komórki dysplastyczne, które mogą przekształcić się w nowotwór; wskazane jest wykonanie dodatkowych badań,

IV grupa – istnieje podejrzenie obecności komórek nowotworowych; kolejnym zalecanym badaniem jest wykonanie biopsji, która określa czy to nowotwór i jakiego rodzaju; konieczny może być zabieg operacyjny wycięcia części lub całej macicy,

V grupa – informuje o tym, że komórek nowotworowych jest bardzo dużo; dla ratowania życia trzeba usunąć całą macicę oraz zastosować chemio- lub radioterapię.